جوهر آیینه در مژگان نگه می پرورد

گر پری از شیشه بیرونست من بیرون ترم

مستی حیرت خروشم آنقدر بی پرده نیست

موج می دارد رگ خوابی به چشم ساغرم

حیرتی دارم که توفان جنون را لنگرم

چون سپندم آرزوها به که در دل خون شود

ورنه تا پر می فشاند ناله من خاکسترم