ورنه تا پر می فشاند ناله من خاکسترم

جوهر آیینه در مژگان نگه می پرورد

حیرتی دارم که توفان جنون را لنگرم

چون سپندم آرزوها به که در دل خون شود

هیچکس آیینه دار ناتوانیها مباد

انفعال شخص پیدایی ست جسم لاغرم

هستی من بر عدم می چربد از بی حاصلی