مزد ایمایی که از من رنگ حرفی واکشد

بالش پرواز شد واماندگیهای پرم

رشته تسبیحم ازگمگشته های یاد کیست

تاسری از خود برآرم صدگریبان می درم

معنی نشنیده ای افتاده درگوش کرم

الفت خویشم بیابان گردی واماندگی ست

هر دو عالم طی شود گامی که از خود بگذرم