کاش از ننگ فسردن آب گردد گوهرم

بی تکلف چون حباب از قلزم آفات دهر

چشم اگر پوشم لباس عافیت دارد پرم

دل به عزلت خاک شد از درد آزادی مپرس

تهمت اوهام چندین دام پیدا می کند

طایر رنگم کجا پرواز و کو بال و پرم

نیستم آگه مقیم خلوت اندیشه کیست