دانش ز پیکرم عرق انفعال ریخت

تا دل توان رسید ز نقب تاثرم

پستی درین محیط گهر کرد قطره را

کسب فروتنی است عروج تفاخرم

گل کرد از گداز خجالت تحیرم

زین گلشنم چه برگ نشاط و چه ساز عیش

خون می شود چو گل دم آبی که می خورم