زین گلشنم چه برگ نشاط و چه ساز عیش

کسب فروتنی است عروج تفاخرم

دانش ز پیکرم عرق انفعال ریخت

گل کرد از گداز خجالت تحیرم

خون می شود چو گل دم آبی که می خورم

جرات به ناتوانی من ناز می کند

رنگی شکسته ام چقدرها بهادرم