جرات به ناتوانی من ناز می کند

گل کرد از گداز خجالت تحیرم

زین گلشنم چه برگ نشاط و چه ساز عیش

خون می شود چو گل دم آبی که می خورم

رنگی شکسته ام چقدرها بهادرم

گرد هزار جاده به منزل شکسته است

چون موج گوهر آبله پای تحیرم