در غبار نیستی هم آتشم افسرده نیست

از شکست آبرو لبریز دل شد ساغرم

هر بن موی مرا با آه حسرت چشمکی است

سرمه ها دارد ز دود خویش چشم مجمرم

داغ چون اخگر نمکسود است از خاکسترم

می گشایم سر به مهر اشک طومار نگاه

نیست بیرون گره یک رشته موج گوهرم