داغ چون اخگر نمکسود است از خاکسترم

هر بن موی مرا با آه حسرت چشمکی است

سرمه ها دارد ز دود خویش چشم مجمرم

در غبار نیستی هم آتشم افسرده نیست

می گشایم سر به مهر اشک طومار نگاه

نیست بیرون گره یک رشته موج گوهرم

همچو آن کلکی که فرساید به تحریر نیاز