خاکستری مگر بکشد در ته پرم

فریاد من ز شمع به گوش که می رسد

هر چند بال ناله کشم رنگ بی پرم

گرمی در آتش تب و تابم نفس گداخت

جیب ملامتم زتظلم بهانه جوست

مژگان به هر که باز کنم سینه می درم

در دامنی که دست زنم از ادب شلم