در دامنی که دست زنم از ادب شلم

خاکستری مگر بکشد در ته پرم

جیب ملامتم زتظلم بهانه جوست

مژگان به هر که باز کنم سینه می درم

بر وعده ای که گوش نهم از حیا کرم

اکنون کجاست حوصله و کو امید عیش

می پیش ازبن نبود که کم شد ز ساغرم