ز ترک هرزه گردی محو شد پست و بلند من

چو شمع از ناتوانی بال پرواز است منقارم

اگر چه بوی گل دارد ز من درس سبکروحی

همان چون آه بر آیینه دلها گرانبارم

به رنگ موج گوهر آرمیدن کرد هموارم

چه مقدار انجمن پرداز خجلت بایدم بودن

که عالم خانه آیینه است و من نفس وارم