گرداندنم چه حرفست پهلوی کوهسارم

خاکم به باد دادند اما به سعی الفت

در سایه خط او پر می زند غبارم

صبر آزمای عشقت در خواب بی نیازی ست

بی فهم معنیی نیست بر دل تنیدن من

تمثال کرده ام گم آیینه می فشارم

بیدل به معبد عشق پروای طاقتم نیست