گذشت قافله و کس نکرد بیدارم

هزار زخمه چو مژگان اگر خورند بهم

نمی برد چو نگه بی صدایی از تارم

به راه سیل فنا خواب غفلتم برجاست

ز انقلاپ بنای نفس مگوی و مپرس

گسسته بود طنابی که داشت معمارم

طلب چو کاغذم آتش زد و گذشت اما