ز انقلاپ بنای نفس مگوی و مپرس

نمی برد چو نگه بی صدایی از تارم

به راه سیل فنا خواب غفلتم برجاست

گذشت قافله و کس نکرد بیدارم

گسسته بود طنابی که داشت معمارم

طلب چو کاغذم آتش زد و گذشت اما

هزار آبله دارد هنوز رفتارم