بخت سیهم باب حضوری نپسندد

چون نغمه به هر رنگ چراغ شب تارم

هرچند سرشکم همه تن لیک چه حاصل

ابری نشدم تا روم و پیش تو بارم

تا در چمنت یک دو سه گل آینه کارم

دل عافیت اندیش و جهان محشر آفات

کو طاق درستی که بر آن شیشه گذارم