هرچند سرشکم همه تن لیک چه حاصل

با جان نفس سوخته جسم نزارم

نزدیکی من می کند از دور سیاهی

چون نغمه به هر رنگ چراغ شب تارم

ابری نشدم تا روم و پیش تو بارم

بخت سیهم باب حضوری نپسندد

تا در چمنت یک دو سه گل آینه کارم