با جان نفس سوخته جسم نزارم

تا ممتحن طاقتم از خود به در آرد

چون اشک خم یک مژه کافیست فشارم

زین ساز تحیر تپش نبض خیالم

نزدیکی من می کند از دور سیاهی

چون نغمه به هر رنگ چراغ شب تارم

هرچند سرشکم همه تن لیک چه حاصل