تا ممتحن طاقتم از خود به در آرد

سعی قدم اکنون به نفس بست مدارم

چون شمع درین بزم پناهی دگرم نیست

جز گردش رنگی که قضا کرد حصارم

چون اشک خم یک مژه کافیست فشارم

زین ساز تحیر تپش نبض خیالم

با جان نفس سوخته جسم نزارم