رسید آخر زگرد وحشت خود سر به دیوارم

به طوف کعبه و دیرم مدان بی مصلحت سیرم

هلاک منت غیرم مباد افتد به خودکارم

سپید من به خاکستر نشست ازسعی بیتابی

چه مقدار انجمن پرداز خجلت بایدم بودن

که عالم خانه آیینه است و من نفس دارم

صدای شیشه ام آخر یکی صد کرد خاموشی