سپید من به خاکستر نشست ازسعی بیتابی

که همچون سبحه مرکز می دود بر خط پرگارم

به طوف کعبه و دیرم مدان بی مصلحت سیرم

هلاک منت غیرم مباد افتد به خودکارم

رسید آخر زگرد وحشت خود سر به دیوارم

چه مقدار انجمن پرداز خجلت بایدم بودن

که عالم خانه آیینه است و من نفس دارم