که همچون سبحه مرکز می دود بر خط پرگارم

به این رنگی که چون گل در نظر دارد بهار من

به گرد خویش گردانده ست یاد او چه مقدارم

تپش آواره دست خیال کیستم یارب

به طوف کعبه و دیرم مدان بی مصلحت سیرم

هلاک منت غیرم مباد افتد به خودکارم

سپید من به خاکستر نشست ازسعی بیتابی