به این رنگی که چون گل در نظر دارد بهار من

چو شبنم کاش بخشد چشم تر یک آشیان وارم

ندانم شعله جواله ام یا بال طاووسم

محبت در قفس دارد به چندین رنگ ز نارم

به گرد خویش گردانده ست یاد او چه مقدارم

تپش آواره دست خیال کیستم یارب

که همچون سبحه مرکز می دود بر خط پرگارم