محبت در قفس دارد به چندین رنگ ز نارم

درین گلزار عبرت گوشه امنی نمی باشد

چو شبنم کاش بخشد چشم تر یک آشیان وارم

ندانم شعله جواله ام یا بال طاووسم

به این رنگی که چون گل در نظر دارد بهار من

به گرد خویش گردانده ست یاد او چه مقدارم

تپش آواره دست خیال کیستم یارب