به گرد خویش گردانده ست یاد او چه مقدارم

ندانم شعله جواله ام یا بال طاووسم

محبت در قفس دارد به چندین رنگ ز نارم

به این رنگی که چون گل در نظر دارد بهار من

تپش آواره دست خیال کیستم یارب

که همچون سبحه مرکز می دود بر خط پرگارم

به طوف کعبه و دیرم مدان بی مصلحت سیرم