بهم آورده بودم در غبار نیستی چشمی

که عالم خانه آیینه است و من نفس دارم

صدای شیشه ام آخر یکی صد کرد خاموشی

ز قلقل باز ماندم بیدماغی زد به کهسارم

به رنگ نقش پا آخر به پا کردند بیدارم

به رنگی درگشاد عقده دل خون شدم بیدل

که دندان در جگرگم گشت همچون دانه نارم