چوگل دوشی ندارم تا شکست رنگ بردارم

ادب پیمای دشت عجز مژگان بر نمی دارد

تو سیر آسمان کن من به پیش پا نظر دارم

بهار بی نشانم دستگاه دردسر کمتر

به نیرنگ لباس از خلوت رازم مشو غافل

که من طاووسم و این حلقه ها بیرون در دارم

نگردد گوشه گیری دام راه وحشتم بیدل