چو صبح از ننگ هستی در عدم هم بر نمی آیم

به چشم خود گره گردیده اشکی چون جرس دارم

نفس جز تاب و تب کاری ندارد مفت ناکامی

دماغ سوختن گرم ست تا این مشت خس دارم

غبارم تا هوایی در نظر دارد نفس دارم

همان منصور عشقم گر هوس فرسوده ام بیدل

به عنقا می رسد پروازم و بال مگس دارم