چراغ لاله ای در رهن مهتاب و سمن دارم

سپند من به نومیدی قناعت کرد از این محفل

تو از می چهره می افروز من هم سوختن دارم

کف خاکسترم بشکاف و داغ دل تماشا کن

وداع آماده شو گر ذوق استقبال من داری

که من چون برق ، از خود رفتنی در آمدن دارم

نمی دانم چه نیرنگ است افسون محبت را