که من چون برق ، از خود رفتنی در آمدن دارم

کف خاکسترم بشکاف و داغ دل تماشا کن

چراغ لاله ای در رهن مهتاب و سمن دارم

وداع آماده شو گر ذوق استقبال من داری

نمی دانم چه نیرنگ است افسون محبت را

که خود را هم تو می پندارم و با خود سخن دارم

به خاموشی ز ساز عجز تصویرم مشو غافل