شکست دل فغانها دارد از رنگی که من دارم

نمی دانم چه نیرنگ است افسون محبت را

که خود را هم تو می پندارم و با خود سخن دارم

به خاموشی ز ساز عجز تصویرم مشو غافل

که دارد فکر بی سامانی وضع حباب من

به رنگی گشته ام عریان که گویی پیرهن دارم

به غفلت خانه امکان چه امکان است یکتایی