که در افسردگی چون رنگ صد دامن شکن دارم

نفس می سوزم و داغی به حسرت نقش می بندم

چراغی می کنم خاموش و تمهید لگن دارم

حریف وحشت من نیست افسون زمینگیری

کدام آهو به بوی نافه خوابانده ست داغم را

که تا یاد سویدا می کنم سیر ختن دارم

نفس تا هست سامان امیدم کم نمی گردد