هوس چه ریشه کند در زمین شرم دمیدن

می ام به ساغر اگر خشک شد خمار ندارم

خزان گمست به باغی که من بهار ندارم

چو تخم اشک عرق واری آبیار ندارم

محبت از دل افسرده ام به پیش که نالد

قیامت است که من سنگم و شرار ندارم