چو تخم اشک عرق واری آبیار ندارم

می ام به ساغر اگر خشک شد خمار ندارم

خزان گمست به باغی که من بهار ندارم

هوس چه ریشه کند در زمین شرم دمیدن

محبت از دل افسرده ام به پیش که نالد

قیامت است که من سنگم و شرار ندارم

به حیرتم چه کنم تحفه نوید وصالش