داشت هرکه را دیدم شیونی که من دارم

دار و ریسمان اینجا تا به حشر در کار است

شمع بزم منصوری ست گردنی که من دارم

آه درد نومیدی بر که بایدم خواندن

پیش ناوک تقدیر جستم از فلک تدبیر

گفت دیده ای آخر جو شنی که من دارم

چرب و نرمی حرفم حیله کار افسون نیست