پیش ناوک تقدیر جستم از فلک تدبیر

شمع بزم منصوری ست گردنی که من دارم

آه درد نومیدی بر که بایدم خواندن

داشت هرکه را دیدم شیونی که من دارم

گفت دیده ای آخر جو شنی که من دارم

چرب و نرمی حرفم حیله کار افسون نیست

خشک می دود بر آب روغنی که من دارم