به غیر از نقشبند طاق نسیانی که من دارم

ندارد جز تامل موج گوهر مصرعی دیگر

همین یک سکته است انشای دیوانی که من دارم

ز رنگ آمیزی این باغ عبرت برنمی آید

به حیرت رفت عمر و بر یقین نگشودم آغوشی

به چشم بسته بر بندند مژگانی که من دارم

نمی دانم چه سان از شرم نادانی برون آید