فسان زنید به تیغ تنک دمی که ندارم

چو شمع سرفکنم تاکجا زشرم رعونت

گران فتاد به دوش من آن خمی که ندارم

به قطع الفت اسباب مانده ام متحیر

خیال داد فریبم فسانه برد شکیبم

به شور ماتم عید و محرمی که ندارم

هزار سنگ به دل بست تا ز شهرت عنقا