ز ناله ای که کنم کوه را ز سنگ برآرم

شبی که بی توجهان را به یاس تنگ برآرم

چه دولتی ست که در یاد آن بهار تبسم

نفس قدح به کف و ناله گل به چنگ برآرم

به نیم گردش چشمی که واکشم به خیالت