به نیم گردش چشمی که واکشم به خیالت

ز ناله ای که کنم کوه را ز سنگ برآرم

چه دولتی ست که در یاد آن بهار تبسم

نفس قدح به کف و ناله گل به چنگ برآرم

فرنگ را چو غبار از جهان رنگ برآرم

چه ممکن است که تمثال آفتاب نبندد

چو سایه آینه ای را که من ز زنگ برآرم