عمرها شد که در این بزم سبو می آ رم

حرف او می شنوم جلوه او می بینم

پیش رو آینه ای چند ازو می آ رم

خم تسلیم ز دوشم چو فلک نتوان برد

بند بندم چونی افسانه دردی دارد

تا کنم ناله قیامت به گلو می آرم

شرم می آیدم از طوف درش هیچ مپرس