شرم می آیدم از طوف درش هیچ مپرس

عمرها شد که در این بزم سبو می آ رم

بند بندم چونی افسانه دردی دارد

تا کنم ناله قیامت به گلو می آرم

عرفی چند به احرام وصو می ارم

جهتی نیست که در عالم دل نتوان یافت

سوی خود روی نیاز از همه سو می آرم