سوی خود روی نیاز از همه سو می آرم

شرم می آیدم از طوف درش هیچ مپرس

عرفی چند به احرام وصو می ارم

جهتی نیست که در عالم دل نتوان یافت

نقش اجناس اشارتکده بیرنگی ست

این من و ما همه از عالم هو می آرم

عمرها شد چو سحر می دهم از یاس به باد