عمرها شد چو سحر می دهم از یاس به باد

سوی خود روی نیاز از همه سو می آرم

نقش اجناس اشارتکده بیرنگی ست

این من و ما همه از عالم هو می آرم

جیب چاکی که به امید رفو می آرم

تشنه کامی گهر قلزم بیقدری نیست

آبرویی که ندارم به سبو می آرم