تشنه کامی گهر قلزم بیقدری نیست

این من و ما همه از عالم هو می آرم

عمرها شد چو سحر می دهم از یاس به باد

جیب چاکی که به امید رفو می آرم

آبرویی که ندارم به سبو می آرم

چقدر گردن تسلیم وفا باریک است

پیش تیغت سر مو بر سر مو می آرم