آبرویی که ندارم به سبو می آرم

عمرها شد چو سحر می دهم از یاس به باد

جیب چاکی که به امید رفو می آرم

تشنه کامی گهر قلزم بیقدری نیست

چقدر گردن تسلیم وفا باریک است

پیش تیغت سر مو بر سر مو می آرم

نخل شمعم که به گل کردن صد رنگ گداز