از همین خفت ز خارا می چکاند قیر شرم

لعل خوبان بوسه گاه حسرت پیران مباد

می کند آب این شکر را ز اختلاط شیر شرم

ننگ بیکاری کسی را بی عرق نگذاشته ست

از تعلق رستن آسان نیست بی سعی جنون

بر نمی آید به زور خار دامنگیر شرم

منفعل شد عشق از وضع تکلفهای ما