سجودی بست بار هستی آخر بر جبین من

تو محو و من تغافل اشتیاق جنت و حورم

به اقبال تپیدن نازها دارد غبار من

کلاه آرای عجزم بر شکست خویش معذورم

چه سان سر تابم از حکم خمیدن دوش مزدورم

اگر صدق طلب دست ز پا افتادگان گیرد

به مستی می رساند لغزش مژگان مخمورم