چه سان سر تابم از حکم خمیدن دوش مزدورم

به اقبال تپیدن نازها دارد غبار من

کلاه آرای عجزم بر شکست خویش معذورم

سجودی بست بار هستی آخر بر جبین من

اگر صدق طلب دست ز پا افتادگان گیرد

به مستی می رساند لغزش مژگان مخمورم

به خون پیچیده می بالم نفس دزدیده می نالم