نه از دنیا غم اندیشم نه عقبایی ست در پیشم

چرا عریان نباشم در غبار ناله مستورم

نفس بودم فغان گشتم دگر از من چه می خواهی

ندارم آنقدر طاقت که نتوان داشت معذورم

مقیم حیرت خویشم ازین پسکوچه ها دورم

درین محفل که پردازد به داد ناتوان من

شنیدن در عدم دارد دماغ ناله مورم